มาน้อมสักการะกัน

Son Altesse Royale la Princesse Galyani Vadhana  Krom Luang Naradhiwas Rajanagarindra La Princesse dans Nos Cœurs

Née le dimanche 6 mai 1923, Son Altesse Royale Galyani Vadhana Krom Luang Naradhiwas Rajanagarindra est la fille aînée de Son Altesse Royale le Prince Mahidol et Son Altesse Royale la Princesse Mère. Son Altesse Royale Galyani Vadhana a deux frères: Sa Majesté le Roi Rama VIII et Sa Majesté le Roi Rama IX. Son Altesse Royale la Princesse Galyani Vadhana passe son enfance à Lausanne, en Suisse. Elle étudie les langues comme le français, l’allemand et le latin et approfondit ses connaissances en chimie, pédagogie, littérature, philosophie et psychologie. À son retour en Thaïlande, Son Altesse Royale la Princesse Galyani Vadhana devient successivement professeure de français dans les universités de Chulalongkorn, Kasetsart, et Chiang Mai. Elle pourvoit, aussi, à un poste de professeure de français à l’Université de Prince of Songkla, à Pattani, dans le sud de la Thaïlande, pour répondre à un besoin d’enseignement. En 1969, elle devient chef du Département de Langue et Littérature françaises de l’Université Thammasat. Au vu du développement des cursus universitaires de français en Thaïlande, c’est en 1977 que Son Altesse Royale la Princesse Galyani Vadhana Krom Luang Naradhiwas Rajanagarindra crée l’Association Thaïlandaise des Professeurs de Français (ATPF) ; cette assocation ayant pour but la promotion de la langue française et la mise en place d’un centre de référence pour les professeurs de français en Thaïlande, en collaboration avec des partenaires des pays francophones. Ses multiples contributions de soutien et d’appui à la langue française, et l'exemple qu'elle incarne pour tous les professeurs de français en Thaïlande amènent les Universités thaïlandaises à lui décerner le Diplôme de Doctor Honoris Causa dans divers domaines. En 1979, le Gouvernement français lui rend hommage en lui remettant la Croix de Commandeur des Arts et des Lettres. L’UNESCO, en 1992, lui attribue la Médaille Victor Hugo eu égard à ses vastes connaissances en langues et en littérature. Puis, en 1997, le Gouvernement français lui décerne la Croix de Commandeur de l’Ordre National du Mérite. En 2007, elle avait été élevée le 25 décembre à la dignité de Grand Officier de la Légion d'Honneur. En complément à la promotion de la langue française en Thaïlande, Son Altesse Royale la Princesse Galyani Vadhana Krom Luang Naradhiwas Rajanagarindra consacre son temps à des déplacements à travers le Royaume de Thailande en vue de l’amélioration des conditions de vie des populations défavorisées, notamment dans les domaines de l’éducation primaire et la santé. Plus de 60 fondations et organismes s’occupant d’éducation, de médecine, de santé publique, de sciences sociales et de musique classique sont sous son patronage royal. Son Altesse Royale encourage, soutient moralement et financièrement les meilleurs étudiants de ces domaines en les envoyant en bourses de formation à l’étranger afin de leur permettre d’affiner leurs connaissances. Sa grande érudition, l’aspect visionnaire de son inspiration pour le français, son engagement sans bornes au côté des plus démunis restent pour toujours dans notre cœur.

BIOGRAPHIE

เลโอนาร์โด ดา วินชี

เกิดวันที่ 15 เมษายน  คริสต์ศักราช 1452 แคว้นทัสคานี เมืองวินชี ประเทศอิตาลี เสีชีวิตวันที่ 2 พฤษภาคม คริสต์ศักราชที่ 1519 เมืองอัมบัว ประเทศฝรั่งเศส

ผลงาน - ศึกษาโครงสร้างของมนุษย์

   - สร้างประตูนำ้แบกบากมุม 45 องศา

   - ออกแบบเครื่องมือหลายชนิด เฮลิคอปตอร์ เรือท้องแบน เรือดำนำ้ เครื่องแต่งกายมนุษย์กบและปืนกล เป็นต้น

   - ประดิษฐ์เครื่องดนตรี 2 ชนิด ได่แก่ พิณและวีโอล่า

   -ประดิษฐ์ไฮโกรมิเตอร์

BIOGRAPHIE 

- Leonardo di ser Piero da Vinci, dit Léonard de Vinci, est né en 1452 dans le petit village qui porte son nom, situé à 30 km à l'ouest de Florence. Fils naturel d'un notaire, il reçoit de son grand-père paternel une éducation sommaire et vit une enfance heureuse en pleine campagne toscane, d'où l'amour de la nature qui ne le quitte pas toute sa vie. 

- A seize ans, il entre, à Florence, dans l'atelier d'Andrea Verrocchio qui lui enseigne plusieurs techniques : sculpture, peinture, décoration, gravure. 

Il a pour compagnon d’atelier Sandro Boticelli, le Peruguin, Domenico Ghirlandaio. 

Il apprend à broyer les couleurs, à nettoyer les pinceau et au bout d'un an seulement, à peindre les drapés d'un personnage. Verrocchio travaille alors à une œuvre peinte à l'huile, Le baptême du Christ ( Musée des Offices, Florence ) et, pour la première fois, confie à son jeune élève l'exécution du visage de l'un des deux anges ; ce visage tranche déjà par son modelé, obtenu par un jeu d'ombre et de lumière, avec celui de l'autre ange peint par Boticelli. 

- A vingt ans, Léonard entre dans la compagnie de Saint-Luc, la guilde des peintres, mais reste dans l'atelier de Verrocchio jusqu'en 1476. 

Il y peint, vers 1476, son premier tableau, La Madone à l'œillet ( Neue Pinakothek, Munich ). 

- Il fréquente l'atelier d'Ucello, passionné comme lui par la géométrie et la perspective. Il lit beaucoup et, en autodidacte, accumule d'innombrables connaissances sur toutes les sciences de l'époque. 

- En 1482, Léonard est appelé à Milan par Ludovic le More et reste à son service jusqu'en 1501. 

Il est tour à tour sculpteur, décorateur, organisateur de bals masqués, de tournois, inventant aussi "d'ingénieux dispositifs automatiques" pour les divertissements, mais encore ingénieur, urbaniste, industriel, auteur d'un Traité de la peinture et d'autres essais, illustrés d'innombrables dessins, sur la botanique, la géologie, l'anatomie ( il disséqua plus de 30 cadavres ! ), l'hydraulique, et enfin peintre. 

- C'est à Milan qu'il réalise le portrait fascinant de Cecilia Gallerani, maîtresse de Ludovic, La Dame à l'hermine ( musée de Cracovie ) et La Vierge aux Rochers ( Huile sur toile, 199 ´ 122 cm, 1483 - Musée du Louvre, Paris ). 

- Vers 1494, il commence La Cène destinée au mur du fond du réfectoire de Sainte-Marie-des-Grâces, œuvre prodigieuse malgré son enduit expérimental, mélange de tempera et d'huile défavorable à sa fresque, qui s'écaille très vite dans l'atmosphère humide.  - A la chute de Ludovic, Léonard fait un bref séjour à Venise, puis à Mantoue avant de revenir à Florence en 1503, où il est chargé de réaliser La Bataille d'Anghiari pour le Palazzo Vecchio.  - En 1506, Léonard quitte Florence pour Milan, pour se mettre au service de Charles d'Amboise, maréchal de France puis de Louis XI comme " peintre et ingénieur ordinaire". Il exécute avec l'aide de son élève Giovanni Ambrogio de Predis la seconde Vierge aux Rochers.  - Il part ensuite à Rome à la demande de Julien de Médicis, qui s'écrie à propos de cet artiste :  "Mais cet homme ne sait qu'imaginer, il est incapable de créer !". C'est pourtant entre 1503 et 1505 que Léonard peint le portrait de Mona Lisa, la fameuse Joconde et les esquisses de Léda et le cygne.  Comme tous les peintres de la Renaissance, il se déplace de ville en ville, au gré des protecteurs et de leurs commandes. Il appartient à celui qui lui permet de poursuivre ses études sur toutes les connaissances de son époque.  - François 1er, séduit par son génie, le fait venir, en 1516 au château de Cloux, près d'Amboise avec le titre de "premier peintre, ingénieur et architecte du roi".  Le roi lui achète, pour une somme considérable, La Vierge, l'Enfant et Saint Anne, Saint Jean Baptiste et la Joconde.  - Il meurt 3 ans plus tard, âgé de soixante-sept ans. Sur les trnte tableaux attribués à Leonard de Vinci, il n’en subsiste plus que quinze.

Verbes pronominaux

มาเรียนสิ่งที่ง่าย(ถ้าเรียนแล้วเข้าใจนะ)

verbes pronominaux 

    Les verbes pronominaux คือคำกริยาที่ต้องใช้ประกอบกับสรรพนาม (pronom personnel) บุรุษเดียวกันกับ

          สรรพนามที่เป็นประธาน

présent

Je me lève              Tu te lèves              Il/Elle/On se lève              Nous nous levons              Vous vous levez              Ils/Elles se lèvent

    ในประโยคอดีตกาล (temps composés) เช่น passé composé และ plus-que-parfait เราใช้กริยาช่วย "être"

passé composé		plus-que-parfait
Je me suis levé(e)                 Tu t' es levé(e)                 Il s' est levé                 Elle s' est levée                 Nous nous sommes levé(s)(es)                 Vous vous êtes levé(e)(s)(es)                 Ils se sont levés                 Elles se sont levées		Je m' étais levé(e)                 Tu t' étais levé(e)                 Il s' était levé                  Elle s' était levée                 Nous nous étions levé(s)(es)                 Vous vous étiez levé(e)(s)(es)                 Ils s' étaient levés                 Elles s' étaient levées

    participe passé ต้องทำ accord กับประธานด้วย ยกเว้น ...

       1. เมื่อมีคำนามที่เป็นกรรมตรงตามมา

           - Elle s' est lavée. (accord) (หล่อนอาบนํ้า)         

           - Elle s' est lavé les cheveux.(ไม่ accord) (หล่อนสระผม)

       2. เมื่อสรรพนามในประโยคเป็นกรรมรอง

           - Elles se sont téléphoné. (téléphoner à) (พวกหล่อนโทรศัพท์ถึงกัน)

    สังเกต ตำแหน่งของสรรพนามในประโยคคำสั่ง : [ในประโยคคำสั่งบอกเล่า สรรพนามจะอยู่หลังกริยา และ "te" => "toi"]

คำสั่งบอกเล่า(affirmatif)		คำสั่งปฎิเสธ(négatif)
Lève-toi                Levez-vous                 Levons-nous		Ne te lève pas                Ne vous levez pas                Ne nous levons pas

    เมื่อกริยา pronominal อยู่ในรูป infinitif สรรพนามที่ใช้ต้องเป็นบุรุษเดียวกันกับประธานของกริยาตัวแรก

       - J' aime me promener.

       - Tu vas t' amuser avec tes copains ?

       - Vous pouvez vous reposer maintenant.

    ในประโยคปฎิเสธ ส่วนประกอบในการปฎิเสธส่วนแรก "ne" จะอยู่หน้าสรรพนามและกริยา

        ตามด้วยส่วนประกอบในการปฎิเสธส่วนที่สอง

       - Ils ne se connaissent pas !                                                            [คลิ๊กที่นี่...เพื่อดูเพิ่มเติมเรื่องตำแหน่งของคำสรรพนาม]

   ความหมายและการใช้ :

    1. ใช้ในความหมายที่ประธานกระทำกริยาเพื่อหรือต่อตัวประธานเอง (réfléchi)

        - Je lave la voiture. (ฉันล้างรถ)

        - Je me lave. (ฉันอาบนํ้า)

        - Elle regarde les gens qui passent. (หล่อนมองดูผู้คนที่ผ่านไปมา)

        - Elle se regarde dans la glace. (หล่อนมองดูตัวเองในกระจก)

    2. ใช้ในความหมายที่ประธานทั้งสองหรือมากกว่ากระทำกริยาต่อกันและกัน (réciproque) รูปทีใช้จึงต้องเป็นรูปพหูพจน์เสมอ

        - Nous nous connaissons depuis longtemps. (เรารู้จักกันมานานแล้ว)

        - Jean-Pierre et Odette s' aiment beaucoup. (ชอง-ปิแอร์กับโอแดตรักกันมาก)

    3. มีคำกริยาจำนวนหนึ่งที่มีรูปเป็น pronominal เสมอโดยไม่ได้มีความหมายทั้ง"สะท้อนเข้าสู่ประธานเอง" หรือ

        "ซึ่งกันและกัน" คำกริยาเหล่านี้ได้แก่ : s' en aller, se souvenir, s' occuper, s' évanouir, se méfier ...

        - Bon, je dois m' en aller ! (ฉันต้องไปแล้ว !)

        - Elle s' occupe bien du ménage. (หล่อนดูแลงานบ้านดี)

        - Je me souviens encore de mon enfance. (ฉันยังคงจำวัยเด็กของฉันได้)

    4. บางครั้งโดยเฉพาะกับคำนามที่เป็นสิ่งไม่มีชีวิต เรานิยมใช้ในความหมายใกล้เคียงกับรูป "passif"

        - Ces livres se vendent très bien. (หนังสือเหล่านี้ขายดีมาก) 

        - Comment ça s' écrit votre nom ? (นามสกุลของคุณเขียนอย่างไร)

        - Ces gestes, ça ne se fait pas chez nous ! (อากัปกริยาเช่นนี้ทีบ้านเราเขาไม่ทำกัน)

        - Ça ne se dit pas en public. (สิ่งนี้เขาไม่พูดกันในที่สาธารณะ)

    คำกริยาบางคำเปลี่ยนความหมายไปเมื่ออยู่ในรูป pronominal :

       - Trouver       : Comment est-ce que tu trouves ma nouvelle voiture ? (เธอเห็นรถคันใหม่ของฉันเป็นอย่างไรบ้าง)

       - Se trouver  : Où se trouve l' école Rachiniebourana ? (โรงเรียนราชินีบูรณะตั้งอยู่ที่ไหน)

       - Passer       : Nous avons passé un moment agréable ensemble. (เราใช้เวลาอย่างมีความสุขด้วยกัน)

       - Se passer : Qu' est-ce qui se passe ? (เกิดอะไรขึ้น!)

       - Apercevoir  : J' ai aperçu ton frère devant le cinéma hier. (ฉันเห็นพี่ชายเธอไวๆที่หน้าโรงภาพยนตร์เมื่อวานนี้)

       - S' apercevoir : Je me suis aperçu de mon erreur ! (ฉันตระหนักถึงข้อผิดพลาดของฉัน)

เก็บตกกีฬาสี(หลีดเดอร์)

หลีดโจ๊กก็ดีนะ-> ฮามากมาย...5/7

หลีด-> สวยงามมากคะ...5/7

น่ารักทั้ง 2 หลีดเลย

5/7 จงเจริญ

นาฬิกาโลก

My Slide...

กำเนิดหอไอเฟล

หอไอเฟล สิ่งมหัศจรรย์ของโลกที่สำคัญที่สุดในฝรั่งเศส
ขั้นตอนแรกของการก่อสร้าง ขาทั้ง 4 ต้นจะถูกสร้างขึ้นพร้อมๆกันและจะบรรจบกันที่ชั้นแรกของหอคอย ด้วยมุมที่มีความลาดชั้น จึงต้องติดตั้งคำยันที่ขาทั้ง 4 ต้น และติดตั้งคำยันตรงกลางของฐานหอคอยเพื่อรองรับคานในแนวศูนย์กลางที่จะยึดโครงสร้างต่างๆ เอาไว้ ที่ขาแต่ละข้างมีแม่แรงไฮโดรลิกที่สามารถปรับระดับความสูงได้อย่าง -อิสระ และ เพื่อให้ได้ความแม่นยำตามที่ต้องการ เมื่อขั้นตอนเหล่านี้เสร็จสิ้น กุสตาฟ ไอเฟล รู้ว่าไม่มีอะไรหยุดยั้งการบรรลุความฝันของเขาได้ หลายคนก็กลัวว่าหอคอยจะทำ-ลายทัศนียภาพของกรุงปารีส กลุ่มศิลปินหลายคนกล่าวโจมตีว่าเป็นการเอาเปรียบของยุคอุตสาหกรรม และเป็นโคมไฟที่น่าสมเพศที่ผลุดขึ้นมาจากปารีส กุสตาฟ ไอเฟล ได้โต้ตอบกลับอย่างรุนแรงว่า นี่คือสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดที่มนุษย์เคยสร้าง มันจะไม่มีความสง่างามในตัวของมันเองเลยหรือไร

วันที่ 2 เมษายน ค.ศ.1888 หอคอยขึ้นสู่ยอดฟ้าของกรุงปารีส เหมือนได้นำเอาจิตวิญญาณของฝรั่งเศสขึ้นไปด้วย

ตลอดหลายยุคสมัย ผู้คนได้ท้ายทายข้อจำกัดทางสถาปัตยกรรมและวิศวกรรม เพื่อความพยายามที่จะได้ใกล้คิดกับพระเจ้ามากขึ้น มีบางกลุ่มพยายามหาประโยชน์ใช้สอยจากหอคอยในการทำเสาอากาศ ภัตตาคาร แต่สิ่งดึงดูดใจที่แท้จริงกลับมาจากความคิดที่บริสุทธิ์มากกว่านั้น

หอคอยเป็นสิ่งที่แสดงถึงความทะเยอทยานของมนุษย์ และหอคอยที่โลกรักมากที่สุดคือ หอไอเฟล (Eiffel Tower) ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นหอคอยที่มีความสูงเสียดฟ้า มีความงามสง่า รูปร่างอ่อนช้อย ซึ่งสะท้อนให้เห็นจิตวิญญาณของฝรั่งเศส หอไอเฟลได้รับการออกแบบและก่อสร้างในปี ค.ศ.1839 มันคือผลงานชิ้นเอกในการ -ฉลองการปฏิวัติฝรั่งเศสอันนองเลือดเมื่อ 100 ปีก่อนหน้า

14 กรกฎาคม ค.ศ.1789 ท่ามกลางความต้องการที่จะปฏิวัติ ชาวปารีสได้เข้าโจมตีชนชั้นสูง บุกยึกคุกบัสติล ซึ่งมีผู้มีความคิดขัดแยงทางการเมืองถูกคุมขังเอาไว้ ผู้รัก-ชาติได้รวมตัวกันเพื่อต่อต้านชนชั้นปกครอง ซึ่งเป็นการสร้างพื้นฐานสำหรับการเคลื่อนไหวประชาธิปไตยยุคใหม่

อีก 1 ศตวรรษหลังการปฏิวัติ ความภาคภูมิใจของฝรั่งเศสถูกบั่นทอนด้วย ความพ่ายแพ้ของกองทัพต่อเยอรมัน ในปี 1870 และก็ ความคิดที่จะจัดงานแสดงสินค้านานาชาติ จึงเป็นหนทางอันยิ่งใหญ่เพื่อลืมความปวดร้าว และ เพื่อแสดงความยิ่งใหญ่ ความร่ำรวยของประเทศ จึงจำเป็นที่ต้องมีผลงานศิลปะชิ้นเอกที่อวดแก่ฝูงชน และจากความสำเร็จในยุคอุตสาหกรรมจึงนำเสนอความสำเร็จทางวิศวกรรม นั่นคือ หอคอย

หอคอยเหมือนเป็นสิ่งที่ชาญฉลาดทางเทคโนโลยี ในอดีตไม่เคยมีใครสร้างหอคอยที่สูงกว่า 1,000 ฟุต หลายคนพยายามลอง แม้กระทั่งในสหรัฐอเมริกาก็มีการออกแบบไว้อยู่หลายแบบ แต่ก็ไม่เคยสร้างจริงขึ้นมา ฝรั่งเศสได้จัดการประกวดเพื่อออกแบบหอคอย แบบแรกถูกเสนอโดย เวอร์ริส คล็อกลิน ซึ่งเป็นหนึ่งในคณะวิศวกรของ กุสตาฟ ไอ-เฟล (Gustave Eiffel)

กุสตาฟ ไอเฟล เป็นทั้งสถาปนิกและวิศวกรชั้นนำของฝรั่งเศส ชื่อเสียงของเขาเกิดจาก การออกแบบสะพานที่เต็มไปด้วยจินตนาการ เขาค้นคว้าเกี่ยวกับแนวคิดในการออกแบบด้วยโครงสร้างโลหะ การที่มี กุสตาฟ ไอเฟล เข้ามาร่วมงาน จึงเป็นเครื่องรับประกันในเรื่องเงินทุนสนับสนุน และความสำเร็จของงาน วิศวกรหนุ่มของ กุสตาฟ ไอเฟล 2 คน คือ เวอร์ริส คล็อกลิน และ เอมิล นูลจิเย เริ่มแนวคิดในการสร้างหอคอยสูง 300 เมตร สำหรับงานแสดงสินค้าในปี ค.ศ.1890 ในปารีสเขาเริ่มร่างแบบโครงสร้างของหอ-
คอยอย่างคร่าวๆ และขอให้สถาปนิกชื่อ สตีเฟน สเตาว์เธอร์ ออกแบบส่วนตกแต่งเพื่อเติม ซึ่งมีลักษณะเป็นช่อดอกไม้ โค้ง และมีปติมากรรมเล็กๆ น้อยๆ โดยมีแรงบันดาลใจมาจากแนวคิดทางสถาปัตยกรรมฝรั่งเศส ในปี ค.ศ.1887 ว่า สามารถสัมผัสกับท้องฟ้าในระดับที่เป็นไปไม่ได้ คือ 1,000 ฟุต

กุสตาฟ ไอเฟล ได้เห็นแบบแปลนและอนุมัติ เขาได้สนใจแนวคิดเกี่ยวกับหอคอยนี้ และได้ออกแบบส่วนตกแต่งเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้องกับตัวเขาเข้าไปด้วย การมีชื่อ กุสตาฟ ไอเฟล อยู่ในโครงการ ทุกคนรู้ผลลัพธ์ของการแข่งขันนี้ การมีสายสัมพันธ์ทางการเมืองและสังคมของกุสตาฟ ไอเฟล ทำให้มีความพร้อมที่จะผลักดันให้โครงการผ่านหน่วยงานปกครองของปารีสได้อย่างรวดเร็ว และทำให้โครงการจากแบบแปลนสำเร็จเป็นจริงได้ หอคอยซึ่งออกแบบจากความก้าวหน้าในยุคอุตสาหกรรม เป็น งานที่มีความท้าทายทางวิศวกรรม และ กุสตาฟ ไอเฟล จะได้แสดงให้เห็นถึงความความคิดสร้างสรรค์ของเขาที่เคยใช้ในการออกแบบมาแล้ว

28 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1887 กุสตาฟ ไอเฟล ได้เชิญแขกมากมายมาเป็นพยานในการก่อสร้าง เขาอายุ 53 ปี และหอคอยจะเป็นความสำเร็จที่สมบูรณ์แบบของเขา ในขณะที่พิธีการเริ่มขึ้น วิศวกร 50 คนต้องช่วยกันร่างแบบ จำนวน 5,300 แผ่นสำหรับคนงาน 132 คน ใช้ในพื้นที่ก่อสร้าง ต้องใช้เวลา 4 เดือน ในการทำฐานรากสำหรับขาของหอ-
คอย เสา 2 ต้น ถูกติดตั้งบนฐานคอนกรีตหนา 6 ฟุตครึ่ง ที่ความลึก 23 ฟุตจากระดับดิน และมีขา 2 ข้างที่ใกล้กับแม่น้ำแซนมาก จึงต้องใช้เขื่อนโลหะกันน้ำ ป้องกันในขณะที่ทำการเทคอนกรีตบนพื้นที่อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำ

หมุด 2 ล้าน 5 แสนตัว ที่ใช้ยึดโครงเหล็กของหอไอเฟล

บนพื้นที่สี่เหลี่ยมจตุรัสของฐานหอคอยมีความกว้างด้านละ 426 ฟุต จะมีขาของหอคอยทั้ง 4 ในแต่ละด้าน รองรับน้ำหนักของโครงสร้างโลหะกว่า 7,000 ตัน บนฐานจะเป็นฐานก่ออิฐซึ่งจะฝังสมอยึด 2 ตัวสำหรับขาแต่ละข้าง จากฐานนี้ ขาจะถูกขึ้นเป็นมุม 60 องศาในลักษณะคานโครงเหล็ก คานนี้ประกอบไปด้วยท่อนเหล็กและเหล็กแผ่นที่ถูกยึดติดกันที่ด้านข้าง โครงสร้างที่ได้จะมีความเข็งแรงมาก แต่มีนำหนักเบา ประกอบง่าย ใช้มาตรฐานเดียวกัน และ มีราคาไม่แพง เมื่อประกอบเสร็จจะใช้ชิ้นส่วนโลหะทั้งหมด 18,000 ชิ้น และหมุดยึดอีก 2 ล้าน 5 แสน ตัว เพื่อประกอบเป็นหอคอย ทั้งหมดใช้เพียงเหล็กท่อนแบนและแผ่นเหล็กในการประกอบ

ๆ บัดนี้ได้แสดงให้เห็นถึงความคิดสร้างสรรค์อันลื่นไหล ความอ่อนช้อยของโครงสร้าง ส่วนโค้ง แนวประดับต่างๆ ทำให้มีความรู้สึกที่ตรงข้ามกับแนวหมุดที่ยึดเปลือย และหยาบกระด้าง นี่เป็นงานศิลปะที่จะบอกให้โลกรับการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่

กุสตาฟ ไอเฟล เป็นคนแรกที่เดินขึ้นบันได 1,710 ขั้น เพื่อขึ้นไปที่จุดสูงสุดของหอคอย แล้วแขวนธงชาติ 3 สีของฝรั่งเศส มีการเปิดงานแสดงสินค้าในปี ค.ศ.1889 ในกรุงปารีส งานชิ้นเอก คือหอคอยที่สูงกว่า 300 เมตรที่งดงาม และในที่สุดมันจะเป็นที่รู้จักในนาม หอไอเฟล

ตอนแรกหอคอยถูกเรียกว่า หอคอยแห่ง 320 เมตร , หอคอย 320 เมตร ต่อมามันก็กลายเป็น หอไอเฟล หอไอเฟลถูกวางในพื้นที่ราบเรียบของปารีส และก็ ทำรายได้มหาศาลให้กับ กุสตาฟ ไอเฟล เนื่องจากความมั่นใจถึงความสำเร็จของเขา กุสตาฟ ไอเฟล ได้ออกเงินในการก่อสร้างกว่า 80% และทำสัญญาเป็นผู้ดูแลหอนี้เป็นเวลา 20 ปี กุสตาฟ ไอเฟล มีห้องพักอยู่บนหอคอย ที่ซึ่งเขาทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์ และพบปะแขกคนสำคัญ ในปีแรก นักท่องเที่ยวกว่า 2 ล้านคน เดินทางขึ้นลิฟท์เพื่อชมทัศนียภาพของปารีสบนยอดหอคอย ก่อให้เกิดรายได้กว่า 1 ล้านดอลลาร์

กุสตาฟ ไอเฟล มีรายได้มาจากหอไอเฟลมาก เขาอาจเป็นวีรบุรุษของฝรั่งเศสในปี ค.ศ.1889 แต่อีก 1 ปี หลังจากนั้นเขาถูกตัดสินให้มีความผิด ในการหากำไรกับความล้มเหลวของฝรั่งเศสในการก่อสร้างคลองปานามา โครงการนี้เป็นความฝันของวิศวกรชาวฝรั่งเศสชื่อ เฟอร์ดินาน เดอ เลเซต ซึ่งประสบความสำเร็จในการสร้างคลองสุเอด และตั้งใจจะทำเช่นนี้อีกในปานามา เดอ เลเซต ได้เชิญ ไอเฟล มาให้คำแนะนำในทางวิศวกรรมในการสร้างทางน้ำผ่านป่าทึบ ไอเฟล ได้เสนอแนวคิดระบบปิดกันน้ำแบบใหม่ แต่ เดอ เลเซต ไม่เห็นด้วย ผลที่ตามมาคือหายนะ การขุดคลอดไม่สามารถทำผ่านป่าทึบได้ รัฐบาลฝรั่งเศสแทบล้มลาย ผลกระทบทางการเมืองรุนแรงมาก ผู้ที่เกี่ยวข้องถูกประนาม- และ ไอเฟลก็ถูกตัดสินจำคุก 24 เดือน ซึ่งภายหลังถูกยกเลิก แต่บัดนี้ ไอเฟล ก็หมดความปรารถนาในการก่อสร้าง และไม่ได้สร้างอะไรอีกเลย

ขณะนั้น ไอเฟล มีอายุ 73 ปี และได้อุทิศตนให้กับงานด้านวิทยาศาสตร์ โดยให้ความสำคัญกับการค้นคว้าเกี่ยวกับ อากาศพลศาสตร์ และ ได้สร้างห้องทดลองของตนขึ้นและ ยังคงเปิดทำการจนถึงทุกวันนี้ กุสตาฟ ไอเฟล ทดสอบแรงต้านทานของลมเป็นครั้งแรก เพราะตลอดเวลาการทำงานที่ผ่านมาของเขา ลมคือศัตรูหมายหนึ่ง ในช่วง ค.ศ.
1906-1909 ไอเฟล ตั้งคำถามมากมายเกี่ยวกับอากาศพลศาสตร์ และได้สร้างอุโมงค์ลมขึ้นเป็นแห่งแรก และเป็นจุดกำเนิดของการศึกษาด้านการบินของฝรั่งเศส

กุสตาฟ ไอเฟล เป็นวิศวกรที่ยอดเยี่ยมและเป็นผู้มีวิสัยทัศน์ในการสร้างหอคอยสูง 300 เมตร ในตอนแรกมีความตั้งใจว่าหอคอยนี้ จะมีอายุการใช้งานเพียง 20 ปี เขาเริ่มคุ้นเคยกับสถานะภาพชั้นสูงของปารีส และต่อมาเขาพยายามอย่างมากในการรักษาหอคอยเอาไว้ วิทยุเป็นสิ่งที่รักษาหอคอยเอาไว้ เนื่องจากความสูงของมัน สัญญาณวิทยุสา -มารถส่งไปถึงอเมริกาเหนือได้ ถึงแม้ต่อมาก็มีคำสั่งให้รื้อทิ้งในปี ค.ศ.1909 แต่หอไอเฟลก็รอดพ้นมาได้ โดย ช่วยเป็นเสาวิทยุให้ฝรั่งเศสติดตามสงคราม ที่กำลังก่อตัวขึ้นในเยอรมนี

ในปี ค.ศ.1914 สงครามโลกครั้งที่ 1 ก็เริ่มขึ้น ผลกระทบแผ่ขยายไปทั่วยุโรป สำหรับปารีสนั้น ความขัดแย้งอยู่ใกล้มาก จนทหารต้องนั่งแท็กซี่ไปยังแนวหน้า แต่ด้วย -ความช่วยเหลือของหอไอเฟลนั้น ก็ช่วยให้บรรดา นายพลทำการดักฟังฝ่ายศัตรูและแจ้งเตือนภัยจากเรือเหาะได้

ในปี ค.ศ.1923 หลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 ได้ 5 ปี กุสตาฟ ไอเฟล ได้เสียชีวิตลง ตลอดอายุ 91 ปี วิสัยทัศน์ของเขาได้ผลักดันให้ฝรั่งเศสอยู่ในแถวหน้าของ -เทคโนโลยี การออกแบบและโครงสร้างของเขาเป็นบทนำสู่พื้นฐานสู่ศตวรรษที่ 20 หอไอเฟลยังคงยืนหยัดมาได้ เป็นหอที่เกิดจากการถักทอของโลหะ และ อากาศภายใน เกิดความรู้สึกที่ว่างเปล่า ความแข็งแกร่งของหอคอย เหมือนเป็นโซ่ที่เชื่อมระหว่างศตวรรษที่ 19 และ 20 เข้าไว้ด้วยกัน รอยต่อซึ่งจะถูกทำลายอย่างมโหดด้วยลัทธิชาตินิยม การเหยียดเผ่าพันธุ์ ประทุออกจากความพ่ายแพ้ของเยอรมันหลังสงครามโลกครั้งที่ 1

พฤษภาคม ค.ศ.1940 ท่ามกลางการโจมตีอย่างสายฟ้าแลบของกองทัพนาซี ปารีสและหอไอเฟลถูกตกเป็นเชลย แต่กองทัพเยอรมันพบอุปสรรค์ในการใช้ประโยชน์จากหอไอเฟล เนื่องจากชาวฝรั่งเศสทำลิฟท์เสียหาย ทำให้ฮิตเลอร์ไม่สามารถขึ้นไปบนหอคอยได้

ชาวปารีสมีความโกรธแค้นต่อนาซีมาก กลุ่มปลดปล่อยฝรั่งเศสได้วางแผนกันอย่างลับๆ ในสุสานใต้ดินของชาวโรมันใต้ท้องถนนของกรุงปารีส ที่เป็นอุโมงค์ที่เชื่อมไปทั่วปารีส ทำให้การเดินทางไปที่ต่างๆ ไม่สามารถตรวจพบได้ กลุ่มต่อต้านได้ช่วยทำให้รถไฟขนส่งทหารตกรางซึ่งวิ่งอ้อมกรุงปารีสอยู่ ฮิตเลอร์นั้นมีความรู้สึกเกลียดชังกลุ่มปลดปล่อยนี้มาก ขณะที่สงครามยุติ เขาได้ออกคำสั่งให้ระเบิดหอคอยนี้ทิ้ง แต่นายพล ฟรอน โทริส ผู้ซึ่งตกหลุมรักกรุงปารีสได้ยกเลิกคำสั่งนี้โดยพลการ

การยกพลขึ้นบกในวัน D-Day ที่ชายฝั่งฝรั่งเศสของเหล่ากองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรเพื่อการปลดปล่อยฝรั่งเศส และกองทัพรถถังอเมริกัน ก็ได้ขับไล่พวกนาซีออกจากหอไอเฟล รัฐบาลฝรั่งเศสอยู่ในช่วงล่มลาย ในปี ค.ศ.1945-1960 ผู้คนชาวฝรั่งเศสออกเสียงเลือกตั้งคณะรัฐบาลที่แตกต่างกันถึง 20 คณะ มันเป็นความยุ่งเหยิงทางการเมือง -
จนกระทั่ง นายพลเดอกอล ถูกเชิญชวนให้เป็นผู้นำประเทศภายหลังสงคราม บุคคลที่เข็มแข็งและมีความดึงดูดเท่านั้นที่จะรวบรวมประเทศ และคืนจิตวิญญาณให้กับฝรั่งเศสได้อีกครั้งหนึ่ง จิตวิญญาณของประเทศ ได้รับการปกป้องเสมอมา ภายในกรงเหล็กของหอไอเฟล หอไอเฟลต้องการการดูแลรักษา หากต้องการให้มันยังคงอยู่ต่อไป

มันถูกออกแบบให้เป็นผลงานชิ้นเอกในงานแสดงสินค้านานาชาติในปี ค.ศ.1889 บัดนี้นับกว่า 1 ศตวรรษการฉลองยังคงดำเนินต่อไป ขณะที่ผู้คนมากกว่า 1 พันคนได้มา
เยี่ยมชมหอไอเฟลทุกๆ ชั่วโมง โดยมีลิฟท์ 4 ตัว ลิฟท์ 1 ตัวต่อ 1 ขา เคลื่อนที่ทำมุม 60 องศา หัวใจสำคัญในการเคลื่อนที่อยู่ภายใต้ขาหอคอยภายในสุสานใต้ดินนับร้อยปี -
โดยใช้น้ำภายใต้แรงดันเป็นตัวขับลูกสูบไปผลักล้อเลื่อนให้ดึงสายเคเบิลขึ้นไป เทคโนโลยีอายุร้อยปีถูกหล่อลื่นด้วยไขมันแกะและยังทำงานได้อย่างดี และลิฟท์ที่ชั้น 3 จะขนผู้โดยสายขึ้นไปบนยอดหอคอย

ที่บนสุด งานบำรุงรักษาดำเนินงานทุกวัน กลุ่มคนงาน 25 คนจะเดินไปตามนั่งร้านเหล็ก ซึ่งมีระยะเวลาดำเนินงาน 18 เดือน ในการทาสีหอคอย ได้ใช้สีมากกว่า 50 ตัน - งานที่ต้องทำซ้ำๆ ในทุกๆ 7 ปี ไม่เพียงแต่ช่างทาสีที่อยู่บนหอคอยนี้เท่านั้น ช่างไฟฟ้าก็เดินดูตรวจตราหอคอยนี้ด้วยเหมือนกัน เพราะมันจะต้องมีแผงทำความร้อนเพื่อควบคุมอุณหภูมิน้ำในท่อไม่ให้แข็งเพื่อป้องกันไม่ให้ท่อแตกเมื่ออุณหภูมิต่ำว่า -40 องศาฟาเรนไฮด์ และต้องดูแลหลอดไฟ 360 หลอด ซึ่งได้รับการตรวจสอบ และทำการเปลี่ยนเป็น-ประจำ เพื่อความสวยงามของหอคอย สีทีทาบนหอไอเฟล จะมีโทนสีเหลือง และการที่ถูกส่องด้วยไฟสีเหลือง ก็จะช่วยให้หอไอเฟล ถูกขับออกมาให้เด่นชัดมากขึ้น การให้แสงสว่างก็เพื่อให้หอไอเฟลเป็นดาวเด่นแห่งกรุงปารีส

ท้องฟ้าสีกุหลาบยามเย็น กัดสีผนังลายหินอ่อนของสถาปัตยกรรมในปารีส หอไอเฟลก็ยังคงตั้งอยู่ในฐานะของความมหัศจรรย์ทางเทคโนโลยี ความสำเร็จทางวิศวกรรมและสถาปัตยกรรม เป็นสัญลักษณ์แห่งกรุงปารีส และ เป็นยังคงเป็นจิตวิญญาณของฝรั่งเศสเรื่อยไป